Spadam w dół

          Zadziwiające jak bardzo zdołowało mnie to wszystko. Jakbym dostał obuchem w głowę. Nic mi się nie chce. Słyszę tylko jak serce bije w zwolnionym tempie, chcąc zatrzymać się na zawsze. Brak apetytu, snu i jakiejkolwiek radości wewnętrznej. Wzrok spowolniony jakbym był naćpany. Nawet nie mam za wielu myśli. Spadłem na dno, ciemne i zimne. Jedyne co jestem w stanie robić, to wpatrywać się bezczynnie w ścianę. Kiedyś machałem na to ręką i szedłem do nowej znajomości. Teraz nie chcę nikogo innego. Ani nauczycielki nie dającej za wygraną, ani mojej dawnej koleżanki, która w takich sytuacjach pocieszała mnie na wszelkie dostępne sposoby. Zadowoliłem się tylko rozmową, bo zależało mi żeby poczuć, że ktoś jeszcze mnie chce. A ja chcę tylko Moją K. 

          Moja K. A raczej już nie moja. Mogę tylko zamknąć oczy i przypomnieć sobie miłe chwile. Zwinięta w kłębek w pokoju hotelowym. To był jeden z milszych widoków. Patrzenie w oczy gdy leżałem na niej. Włosy, które opadały mi na twarz, gdy siedziała na mnie. Pomalowane na czerwono paznokcie u nóg. Piersi tuż nade mną. Gładka muszelka. Nawet zapach jej skóry znam już na pamięć. Tu nawet nie chodziło o sam seks, w przeciwnym razie kończyłbym szybko, bez starania się i czekania na jej finisz. Wbrew pozorom poczułem więź i uzależniłem się od niej. Nie pokazywałem tego co czuję, by nie poczuła władzy nade mną. I to był błąd. Pełna szczerość może by nie doprowadziła do końca. Teraz zostały niepotrzebne nikomu słowa. 

          Ścisk w żołądku, jakaś wewnętrzna zapaść i smutek. Kogo będę teraz przytulał? Z kim rozmawiał? Kto da ukojenie i radość na resztę dnia? Nie potrafię żyć tak połowicznie. Albo wszystko, albo nic. Będąc obok mam ochotę rzucić się jej na szyję i pocałować jak dawniej. Odrzucenie boli, ale staram się nie pchać tam gdzie mnie nie chcą. Nawet nie myślę teraz o seksie. Wystarczyłoby zwykle wtulenie by poczuć ulgę. Tylko jeżeli to koniec, to nie chcę tego robić, by nie rozgrzebywać tego co siedzi głęboko we mnie. Lepiej przysypać to popiołem i czekać aż wygaśnie całkowicie. Mimo cierpienia i osamotnieniu jakie mi zostało. 

          Nie wiem jak mam się pozbierać. Teraz jestem zbyt związany emocjonalnie by przejść do porządku dziennego.