Rocznica ślubu

     W poniedziałek rocznica ślubu. Kolacja zarezerwowana, prezent kupiony. Staram się co rok chociaż w najmniejszym stopniu zaskoczyć żonę. I gdy tak chodziłem po sklepach w poszukiwaniu podarunku, natknąłem się na kolczyki, które od razu przykuły moją uwagę. Skromne, niewielkie, złoto łączone ze srebrem, tworzące coś na kształt wiru, oplatające niewielki błyszczący kamyk. To co mnie w nich urzekło, to nawiązanie do życia. Dwa różne żywioły, splecione ze sobą, idące nierówną ścieżką, z powikłaniami, by stworzyć coś pięknego, owoc miłości lub ciężkiej pracy nad sobą, wypracowany kompromis.

      A może to symbol kogoś napotkanego na mojej drodze, czystego jak srebro i jednocześnie zimnego, sprowadzającego mnie do parteru. Kogoś kto nie poddaje się emocjom i mocno stąpa po ziemi. Moje przeciwieństwo. Ja starający się błyszczeć jak złoto, próbujący okiełznać to co niezdobyte. Tak blisko, na wyciągnięcie ręki, a jednocześnie daleko, szczyt nie do zdobycia, zderzenie z murem. Zimny prysznic, który pozwala dostrzec więcej, swoją własną małostkowość i skarb, którego nie doceniamy.

     W tym wszystkim tęsknię za wzburzonym sercem, falą miłości i burzą emocji. Za zwykłym, szczerym Kocham Cię. Chciałbym znów dotknąć nieba, na chwilę, przez ułamek sekundy, by odświeżyć to co ulatuje.

     To przynosi cierpienie, ale co z tego, przynajmniej wiemy, że żyjemy.