Powściągliwość

     Męczące jest gdy stoisz obok osoby, którą pragniesz, a nie możesz nic zrobić. Oczy wyrażające wszystko, delikatne usta i smukła szyja zakreślająca idealny kształt jak spirala Fibonacciego. Trzymanie ją w ramionach przypomina grę na wiolonczeli. Delikatne ciało, wyginające się, by dopasować się do partnera. Chcesz zostawić wszystko by być blisko. Masz ją na wyciągnięcie ręki i ochotę, żeby rzucić się na nią. Jeszcze raz zaryzykować utratę normalnych relacji. Skok rozpaczy, teraz albo nigdy. I za chwilę zdrowy rozsądek - STOP! Lepiej mieć coś, niż nic. Uśmiech i rozmowa, a dotyk tylko w głowie. Wracasz do siebie, trzęsąc się, jakbyś miał przed chwilą skoczyć w przepaść.

     Co tak naprawdę tworzy związek? Kontakt fizyczny, wspólne mieszkanie czy więź emocjonalna. Jak to się dzieje, że dwoje małżonków stają się powoli sobie obcy? Jest niby wszystko w porządku, codzienne obowiązki nadają rytm życiu. Dzień Świstaka, poranne przygotowanie, praca, powrót, kolacja, czasami kłótnia dla przełamania rutyny.

     A co gdy w głowie siedzi ktoś inny? I bez względu na to co próbujesz robić, myśli krążą wokół niej. To męczące jak ból głowy albo gorączka. Chcesz normalnie funkcjonować, lub dać upust swoim emocjom. Tylko gdzie i z kim? Szukać zamiennika? Zamiast najwyższej jakości kokainę, brać przypadkowy crack? Na ile to starczy i czy wystarczy na długo? Prędzej nabawisz się wyrzutów sumienia, nadwyrężając zaufanie lub znów stoczysz się na dno.

     Jak to cholerstwo boli. Siedzisz i zerkasz na telefon, sprawdzasz maile, oczekujesz. Ściśnięte usta, napięte mięśnie, czasem złość. W jakim celu się w to wkręcać? Czy aż tak silna jest potrzeba kochania, dotyku i czułości? A może to tylko tęsknota za tym co było i nie wróci. Dojrzały mężczyzna musi mieć racjonalne podejście do życia, być odpowiedzialnym za domowe ognisko. Zrezygnować z własnych potrzeb.

     Zamykam oczy i przypominam sobie dotyk. Jest mi znów dobrze.